mijn eerste keer met klei

De eerste keer dat ik met klei werkte, had ik geen idee wat ik aan het doen was. Mijn schaaltje was te dik, scheef en mijn vingers zaten onder de klei. Toch voelde het meteen goed. Alsof ik even nergens anders aan hoefde te denken.

Wat me het meest verraste, was hoe rustig ik ervan werd. De wereld ging even op pauze. Alleen mijn handen, de klei en het moment. Ik probeerde de klei te sturen, maar merkte al snel dat het andersom werkte: de klei liet mij zien wat wel en niet kon.

Niet alles lukte. Sommige dingen zakten in, andere scheurden. Eerst vond ik dat frustrerend, maar later begon ik het mooi te vinden. Elk werkstuk liet zien waar ik was in mijn leerproces. Geen perfectie, maar eerlijkheid.

Als beginner hoef je niets te kunnen. Je hoeft niet te weten welke klei het beste is of welk glazuur je moet kiezen. Dat ontdekte ik pas later. Het belangrijkste is beginnen en jezelf toestaan om te oefenen, te falen en opnieuw te proberen.

Keramiek heeft me geleerd om langzamer te werken en geduld te hebben. En misschien nog wel belangrijker: om niet zo streng te zijn voor mezelf.

Als je twijfelt om te starten, kan ik maar één ding zeggen: doe het. Je eerste werkstuk hoeft niet mooi te zijn. Het hoeft alleen van jou te zijn.